شب خاص دیار سلطان: اشک و عهد در شب بیقراری برای سردار دلها
نماینده مردم شهرستان آستانهاشرفیه و بندر کیاشهر در مجلس شورای اسلامی با تأکید بر وحدت و همدلی میان مجموعه حرم و هیئت امنای حرم مطهر حضرت سلطان سید جلال الدین اشرف (ع) و مدیریت شهری و استانی گفت:...
به گزارش آستانخبر؛ در نخستین ساعات بامداد سیزدهم دیماه، صحن آستان مقدس حضرت سلطان سیدجلالالدین اشرف در شهرستان آستانهاشرفیه، بهسان سالهای گذشته، صحنه حضور پرشور مردمی بود که برای گرامیداشت سالگرد شهادت قاسم سلیمانی، فرمانده سابق نیروی قدس سپاه پاسداران، گرد هم آمدند. این آیین معنوی که از ساعت ۰۰:۳۰ آغاز شد و تا ۱:۳۰ بامداد ادامه داشت، با سخنرانی و روایتگری سردار حسین خلعتبری، از محافظان و همرزمان نزدیک حاج قاسم، و مداحی کربلایی محمد امینی همراه بود.
خلعتبری در میان حزن و اشک مردم، از فروتنی، بصیرت، و اخلاص سردار دلها سخن گفت. به گفته او، سلیمانی «درد دین داشت، نه شهرت» و همواره در تلاش بود که در جایگاهی قرار گیرد که «دیده نشود». او در ادامه با اشاره به اراده خللناپذیر حاج قاسم، از جمله معروفش یاد کرد: «تا کسی شهید نباشد، شهید نمیشود»؛ جملهای که برای بسیاری از حاضران، حامل معنای عمیقی از ایثار و شهادت بود.
فضای حرم، با پرچمهای کوچک در دستان کودکان، تصاویر بزرگ و کوچک سلیمانی، سربندهای منقش به نام شهید و پلاکاردهایی با شعارهای مقاومت، حال و هوایی از پیوند نسلها و تداوم یک باور را تداعی میکرد. بسیاری از خانوادهها همراه فرزندانشان آمده بودند، و این حضور خانوادگی به مراسم رنگی از مشارکت عمومی و احساس تعلق بخشیده بود.
اما این مراسم فقط یک آیین یادبود نبود؛ بلکه بازتابی از ارادت دیرینه مردم گیلان به سردار سلیمانی نیز بود. حاج قاسم در طول سالهای حضور خود در میدانهای دفاع و مقاومت، بارها به گیلان سفر کرده بود. دیدارهای او با خانوادههای شهدا، رزمندگان، و مدافعان حرم در شهرهای مختلف استان، در حافظه بسیاری از گیلانیها مانده است. برای مردمان این خطه، سلیمانی نه فقط یک فرمانده نظامی، بلکه نماد صداقت، شجاعت و مردمداری بود.
در کنار چهرههای نظامی، انتظامی، مدافعان حرم و همرزمان قدیمی، زن و مرد، کودک و نوجوان، جوان و سالمند با چشمانی اشکبار و دلی سرشار از دلتنگی، با صدای بلند «لبیک یا خامنهای» و شعارهای ادامهدهنده راه مقاومت، بار دیگر با آرمانهای سلیمانی تجدید میثاق کردند. در این اجتماع شبانه، اشکها تنها نشانه اندوه نبودند، بلکه از جنس عهد بودند؛ عهدی برای پاسداری از راه و اندیشهای که به باور حاضران، متعلق به همه ایران بود.
در شب خاموش آستانهاشرفیه، در سایه بارگاه سلطان سیدجلالالدین اشرف، روشنایی این پیوند مردمی با حاج قاسم، روایتگر عشقی بود که نه با تقویم، که با باور زنده میماند.
انتهای خبر/۴۲۰۰