رمضان آمد و مهربانی جان گرفت | اجرای پویش “ضیافت مهربانی” در آستانهاشرفیه
به گزارش آستانخبر؛ در روزهایی که عطر ماه مبارک رمضان در کوچهها پیچیده و دلها بیش از همیشه به آسمان نزدیک شدهاند، دستان مهربانی در سکوت و بیهیاهو، بار دیگر معنای واقعی همدلی را زنده کردند.
موکب حضرت سلطان سیدجلالالدین اشرف(ع) با قلبهایی سرشار از عشق و نیتهایی خالص، پویش «ضیافت مهربانی» را به صحنهای از نور، امید و انسانیت تبدیل کرد.
از روزها قبل، شور عجیبی میان خادمان و جوانان موکب جریان داشت. هر بسته سبد کالا، تنها مجموعهای از اقلام ضروری نبود، هر کدام تکهای از توجه، احترام و احساس مسئولیت بود.دستهایی که بستهها را آماده میکردند، با هر حرکت، دعایی زمزمه میکردند؛ دعایی برای آرامش خانوادهای که شاید این روزها زیر بار مشکلات اقتصادی، لبخندش کمرنگ شده بود.
عدد ۳۱۳، تنها یک عدد نبود؛ نشانی از یاران وفادار حق، نمادی از ایستادگی و همراهی. گویی هر بسته، پیامی داشت: «شما تنها نیستید.» در چهره خادمان، خستگی جایی نداشت، برق نگاهشان از شوق خدمت میدرخشید، شوقی که از ایمان و عشق به اهلبیت(ع) سرچشمه میگرفت.
حمید رهپیما مسئول موکب حضرت سلطان سیدجلال الدین اشرف(ع) با بیان اینکه این بستهها با پشتیبانی جمعی از خیرین عزیز شهرستانی و برون شهرستانی و موکب حضرت سلطان سیدجلال الدین اشرف(ع) آماده شده است، میگوید، هر بسته کمک معیشتی «پویش ضیافت مهربانی۲» شامل ۱۵ قلم از کالاهای موردنیاز خانوار (مرغ، برنج، روغن، قند، شکر، رب، ماکارونی، پنیر، خرما، چای، سویا، حبوبات؛ لوبیا سفید، نخود، لوبیا چیتی و…) است که ارزش هربسته معیشتی بیش ۴۰ میلیون ریال میباشد.طبق گفته رهپیما، این موکب آمادگی لازم را دارد که درصورت مساعدت خیرین و کمکهای آنان، بتوانیم بستههای دیگری را نیز در ماه رمضان آماده و در بین نیازمندان توزیع نمایید.
لحظه توزیع بستهها، لحظهای فراتر از یک اقدام حمایتی بود، سکوتی آمیخته با احترام برقرار بود، بستهها با حفظ کرامت به خانوادهها تقدیم میشد، نه از بالا به پایین، بلکه از دل به دل. نگاههای پر از شرم و قدردانی، و لبخندهای آرام اما عمیق، گویاتر از هر کلامی بود. پدری که بسته را در آغوش گرفت، انگار تکهای از امید را در آغوش میفشرد. پدری که زیر لب دعا میکرد، گویی بار سنگینی از دوشش برداشته شده بود.
در آن لحظات، فاصلهها از میان برداشته شد، نه کسی دهنده بود و نه کسی گیرنده؛ همه در یک مسیر بودند، مسیر انسانیت. رمضان، بار دیگر بهانهای شد تا دلها به هم نزدیک شوند، تا یادمان بیاید هنوز هم مهربانی زنده است، هنوز هم میتوان چراغ خانهای را روشن کرد.
شاید زیباترین بخش این ماجرا، همان دعای سادهای بود که در دل بسیاری از گیرندگان جاری شد: دعایی برای سلامتی خادمان، دعایی برای تداوم این مهربانی، و دعایی برای روزی که هیچ سفرهای خالی و هیچ دلی تنها نباشد.
